Hayat çok tuhaf bir yerinden akmaya başlamış ve her şey tepetaklak olmuştu. Daha ne kadar kötü olabilir ki diye düşünürken geçiriyordum günlerimi artık. Aslında her şey bir an da tepetaklak oldu diyemeyiz. Birçok olacak olumsuz her şeyin habercisi ve küçük sinyalleri, karın ağrıları vardı. Önlem alınmadığı ve gözardı edildiği için ne yazık ki hepsi birlikte, bir an da olmuş izlenimi veriyordu bana. Bu demek değil ki kendi ihmalkarlığımı kabullenmiyorum. Aksine, kendime o kadar kızmaya başlamıştım ki ilk kendime küsmüş ardından da hayata ... Çıkış yolu aramak yerine bir süre boyunca Nutella kavanozunun dibini sıyırdım. Artık dibi de tat vermemeye başlayınca tabi ki ben çoktan çikolataya doymuş; ne yeni kavanoz tat veriyordu ne de başka tatlı yemek istiyordum. Doymuştum... Sıkılmıştım... Sıkılmış ve oldukça bunalmıştım. Kendimi bir mağaraya kapatıp, herkesten ve her hayattan uzaklaşmanın en iyi fikir olduğunu düşünmek benim için kaçınılmazdı ama mümkün değildi. Bu devir de mağara mı kal...
Dünya adlı gezegende kapladığım mekanın hakkını yazarak veriyorum.